Do rządów w sprawie konwencji ONZ o różnorodności biologicznej.
W ramach konwencji ONZ o różnorodności biologicznej (CBD) oraz Globalnych Ram Różnorodności Biologicznej z Kunming-Montreal (KM GBF) ponad 190 państw, w tym wszystkie kraje UE, zobowiązało się zatrzymać i odwrócić proces utraty bioróżnorodności do końca 2030 r., w tym poprzez opracowanie i wdrożenie krajowych strategii i planów działania na rzecz różnorodności biologicznej (NBSAP).
Jednak obecne przepisy i istniejące NBSAP nie uwzględniają w wystarczającym stopniu rosnącej presji na środowisko naturalne wywieranej przez akwakulturę gatunków drapieżnych, np. fermy tuńczyka lub planowane fermy ośmiornic. Tego typu hodowla coraz bardziej obciąża i tak już zagrożone populacje dzikich ryb (zwłaszcza małych gatunków ławicowych), łańcuchy pokarmowe i morskie ekosystemy.
Dlatego wzywamy rządy do wzmocnienia i wdrożenia krajowych strategii i planów działania na rzecz różnorodności biologicznej zgodnych ze zobowiązaniami podjętymi w ramach Globalnych Ram Różnorodności Biologicznej z Kunming-Montreal, tak aby rozwój akwakultury wspierał cele w zakresie różnorodności biologicznej, a nie je podważał.
Kluczowe punkty naszego apelu to:
- Zapewnienie, by rozwój akwakultury nie prowadził do nadmiernych połowów, degradacji ekosystemów ani wyniszczenia kluczowych gatunków stanowiących pokarm dla dzikich zwierząt wodnych poprzez:
- ustanowienie ograniczeń wykorzystania dzikich ryb – w tym ryb ławicowych, mączki rybnej i oleju rybnego stosowanych w paszach – zgodnie z wymogami ekologicznymi,
- priorytetowe traktowanie integralności morskich łańcuchów pokarmowych oraz zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego i środków utrzymania społecznościom nadbrzeżnym,
- wzmocnienie monitorowania, raportowania, możliwości identyfikacji pochodzenia oraz przejrzystości łańcuchów dostaw w akwakulturze.
(CBD: cele 5 i 9 – zrównoważone wykorzystanie i zarządzanie gatunkami dzikimi)
- Zachowanie zasady ostrożności w stosunku do rozwoju akwakultury drapieżników poprzez:
- zachowanie zasady ostrożności w odniesieniu do rozwoju hodowli gatunków znajdujących się wysoko w łańcuchach pokarmowych, takich jak tuńczyki lub ośmiornice,
- wstrzymanie wystawiania zezwoleń na powstawanie nowych hodowli powyższych gatunków w przypadkach, w których istnieje znaczne ryzyko dla różnorodności biologicznej, oraz unikanie ekspansji, która mogłaby spowodować trwałe skutki ekologiczne.
(CBD: cele 10 i 1 – zrównoważona akwakultura i ograniczenie utraty różnorodności biologicznej)
- Reforma systemów dotacji i przekierowania środków publicznych zgodnie z celami w zakresie bioróżnorodności poprzez:
- ustalenie i zreformowanie dotacji i zachęt finansowych, które wspierają niezrównoważoną ekspansję akwakultury,
- przekierowanie finansów publicznych na systemy akwakultury o niewielkim wpływie na środowisko, niekorzystające z paszy lub systemy regeneracyjne (np. fermy małży czy wodorostów).
(CBD: cel 18 – reforma szkodliwych dotacji)
- Wzmocnienie spójności między strategiami dotyczącymi różnorodności biologicznej a ramami handlu międzynarodowego poprzez:
- przeprowadzenie zgodnej z zasadą ostrożności oceny możliwości włączenia tuńczyka błekitnopłetwego (Thunnus thynnus) do załącznika II konwencji CITES,
- zadbanie, by międzynarodowy handel gatunkami wodnymi nie podważał celów w zakresie różnorodności biologicznej ani nie wywierał dodatkowej presji na dzikie populacje,
- wzmocnienie spójności między zobowiązaniami wynikającymi z konwencji ONZ o różnorodności biologicznej (CBD), wdrażaniem krajowych strategii i planów działania na rzecz różnorodności biologicznej (NBSAP) a ramami handlu międzynarodowego, w tym CITES.
(CBD: cele 5 i 9 – zrównoważone wykorzystanie i handel gatunkami dzikimi)
Z wyrazami szacunku,
Twoje imię i nazwisko
